مجموعه اطلاعات و دانشي كه تاكنون مطرح گرديده است ، توصيف كننده پيش زمينه مورد نياز براي برخورد به موضوع بيومكانيك ورزش مي باشد . روند فكري كار با بيومكانيك تا كنون صرفاً بر روي تحليل هاي بسيار مقدماتي آماري اعمال شده به نتايج آزمون هاي سينماتوگرافيكي بوده است .

اما بيومكانيك امروزه اجازه رويكرد منفردانه به ورزشكار را مي دهد . مدل هاي رياضي الكتروفيزويولوژي سلولي ماهيچه اي ، اجازه توصيف كار فيزيولوژيكي و كار مكانيكي را مي دهند . در نتيجه ، امكان ايجاد ارتباط بين سينماتيك حركت ، كار مكانيكي و فعل و انفعالات بيوشيميايي وجود دارد . همچنين امكان در نظر گرفتن محدوديت هايي از قبيل خستگي روحي و فيزيكي نيز براي اين قبيل ارتباطات وجود دارد .

بيومكانيك ورزش ، در واقع بيومكانيك و فيزيولوژي ورزش بوده و گستردگي ابعاد آن بسيار فراتر از تحليل هاي سينماتيكي توسط دوربين هاي سرعت بالا يا تحليل هاي سينتيكي توسط سكوهاي نيروسنج و يا ضبط و تحليل پتانسيل عمل ماهيچه ها توسط دستگاه EMG مي باشد .

بيومکانيک ورزش، توصيف مکانيکی تعامل انسان با محيط در حين انجام حرکات ورزشی است.

بيومكانيك ورزش به طرق زير می تواند در خدمت ارتقاء کيفی ورزشکار و مربی قرار گيرد:

۱- بهبود كارايي(Performance Improvement)

• بهبود تكنيك(Technique Improvement)
• بهبود تجهيزات(Equipment Improvement)
• بهبود تمرين(Training Improvement)

۲- جلوگيري از آسيب ها و باز تواني(Injury Prevention & Rehabilitation)

•  تصحيح تكنيك(Technique Correction)
• طراحي تجهيزات( Equipment Design)